ქართველი ისტორიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე ხელმომწერი, ბეჟან ჯავახია სააგენტო ,,პარალელთან” კომენტარს აკეთებს, სადაც იხსენებს გასული საუკუნის 90-იან წლებს და ისტორულ პარალელს ავლებს დღეს არსებულ რეალობასთან დაკავშირებით:
,,ამ ქვეყანაში არავის სურს 90-იანი წლების ანალიზი გააკეთოს. ჩვენ შეიძლებოდა ასეთი მძიმე მდგომარეობა არც გვქონოდა – ისტორია ძალიან ბევრ რამეს გვასწავლის და პირდაპირ მიგვითითებს.
1992 წელს, გადატრიალების შემდეგ, პირდაპირ ხუნტა იყო – ჯაბა, კიტოვანი, სიგუა, მარტიდან შევარდნაძე მიემატა. ეს იყო ხუნტა, ყველამ იცოდა ძალიან კარგად. მასთან ურთიერთობას მაინც და მაინც არავინ ცდილობდა დასავლეთიდანაც, თავშეკავებულები იყვნენ. უბრალოდ, კავშირი არსებობდა მაინც იმიტომ, რომ დასავლეთს თავიდანვე გადაწყვეტილი ჰქონდა, რუსეთის დემოკრატიზაციის ფონზე ესენგეს განვითარება და ბალტიისპირეთის გამოტაცება, იმ ეტაპზე.
ასეთი რადიკალური დამოკიდებულება მაშინაც არ იყო, როგორიც ახლა არის საქართველოს ხელისუფლებისადმი, მაგრამ მთავარი რა არის იცით, რომ ჩვენ არ მივაქციეთ ყურადღება, ყველამ ჩავყლაპეთ და მივიღეთ, რაც მივიღეთ – გოგა ხაინდრავას რამოდენიმეჯერ, მისი და ქადაგიშვილის მსგავსი ადამიანები… თუ გნებავთ, ზაქარეიშვილი, თუნდაც რესპუბლიკელების დიდი ნაწილი. მუდმივად ღებულობენ მონაწილეობას ყველა ამ პროცესში და მუდმივად გამარჯვებულის მხარეს დგებიან.
1992 წლის ე.წ. იმედის არჩევნები, რომელიც ჩაატარეს საკონპენსაციო სიით, არ იყო არჩევნები. მაშინ უბრალოდ გაიმარჯვეს, ამას დღეს ვერ გაიმეორებენ.
მათ ასიათასობით ადამიანის პროტესტი ჩაახშეს სისხლით. ასეთი რამ საქართველოს ისტორიაში არც ერთ პერიოდს არ ახსოვს…
მე სულ მიკვირს საქართველოს ისტორიის ამ სამარცხვინო ამბების, სანამ ეს არ გამოსწორდება ვიქნებით ასეთ დღეში.
როდესაც გირგვლიანის დედას გმირად აცხადებ, არცერთ შემთხვევაში არ გახსენდება მამუკა ტერაშვილის დედა, რომელიც ცოცხალი იყო და რამდენიმე ბიჭის დედა, რომელიც 2 თებერვალს დახვრიტეს, ახალგაზრდა. 20 წლის ბიჭები დახვრიტეს… მათი დედები დიდხანს იყვნენ, დადიოდნენ ყველა მიტინგზე, თავიანთი შვილების ნაცვლად იდგნენ აქ… შემდეგ რაც მოხდა წალენჯიხაში, დახოცეს ხალხი და დატირების უფლება არ მისცეს…
მაპატიეთ მაგრამ, ოდესმე საქართველოს ტელევიზიამ თუ გააშუქა ერთხელ მაინც წამებული მხატვარი, რომელსაც მარჯვენა მოაჭრეს იმის გამო, რომ ზვიად გასახურდიას პორტრეტი დახატა…
ამ ქვეყანაში ვიცხოვრეთ ჩვენ და ხუნტა, რომელიც დღეს არსებობს, თუ ჩვენ უფრო მეტად ერთად არ ვიდგებით, ყველა საშინელება მოსალოდნელია. უბრალოდ, დღეს, როდესაც თანამედროვე ეტაპზე ასეთი ძლიერია დასავლეთის მხარდაჭერა, საზოგადოებაც უფრო გაზრდილია, შეუძლებელია რომ ვინმემ ასეთი რამ გაიმეოროს”, – განაცხადა ბეჟან ჯავახიამ.
ავტორი
ნინი ხიჯაკაძე
