ემიგრაციაში წასული საქართველოს მოქალაქე, ქეთი ბოქოლიშვილი სააგენტო ,,პარალელთან” ინტერვიუში საუბრობს იმ პრობლემებსა და სატკივარზე, რაც სამშობლოსა და ოჯახის დატოვებას ახლავს:
,,1 წელი და 6 თვე გავიდა, რაც უკვე ემიგრაციაში ვიმყოფები. რთული იყო ჩემთვის ამ გადაწყვეტილების მიღება. რამდენიმე წელი ამაზე ფიქრში გავატარე, მაგრამ ჩვენს ქვეყანაში არსებულმა პირობებმა სხვა გზა არ დამიტოვა. საქართველოში უბრალოდ არსებობისთვის ვმუშაობდი.
იცით, როგორ კარგადაც არ უნდა იყო სხვა ქვეყანაში, ვფიქრობ, “სამშობლო” ყველა ემიგრანტის ტკივილია. როცა ამ გადაწყვეტილებას ვიღებდი, ვიცოდი რაც გამიჭირდებოდა ყველაზე მეტად და ასეც მოხდა… სამუშაო იმასთან შედარებით არაფერია, რა გზასაც ფსიქოლოგიურად გადიხარ. მახსოვს ახალ ჩამოსულზე აქაურმა “დედაჩემმა” (“დედაჩემს” ვეძახი, რადგან მართლა შვილივით მიმიღო, კიდევ ორი დედობილი მყავს… საუკეთესოები არიან) მკითხა: ,,შეძლებ?” სწორედ ფსიქოლოგიურ შეძლებაზე მესაუბრებოდა და “შიშნარევი კი” მიიღო პასუხად. დღესაც იგივე მძაფრი გრძნობები მაქვს, უბრალოდ ვცდილობ, ამაზე არ ვიფიქრო. რთულია მონატრება… და აუცილებლად დავბრუნდები, ჩემი შვილები ჩემს სამშობლოში გაიზარდებიან.
ყველა შემთხვევაში ვბრუნდები ჩემს სამშობლოში. ჩემს მიზნებს როდესაც შევასრულებ, მეორე დღესვე ბილეთს ავიღებ. ვიმედოვნებ მანამდე ბევრი რაღაც შეიცვლება უკეთესობისკენ ჩემს სამშობლოში და აღარასდროს მომიწევს მისი დატოვება.
დღევანდელი გადმოსახედიდან, რაც საქართველოში ხდება, რთულია რამეს ველოდო. მინდა, რომ მომავალში თუ საზღვარგარეთ მომიწევს წასვლა – მხოლოდ დასასვენებლად. ჩემი თავისგან უფრო მეტს ველოდები, ვიცი სამშობლოში დაბრუნებული ყველაფერს შევძლებ. საკუთარი თავის მჯერა და ვეცდები ჩემი ქვეყანა გავაძლიერო, თუნდაც, იმ მცირედით, რომ იქ დავრჩე, ჩემს მიწაზე, რომელიც სხვა ეროვნების ხალხითაა სავსე, სამწუხაროდ.
აქ ყველა დღე ერთნაირია, მაგრამ მცირედს მოგიყვებით. პირველი სამი თვე ჩემთვის კატასტროფა იყო. არცერთი ღამე არ მახსოვს ცრემლის გარეშე. მე, ზოგადად, ძალიან ცივი ადამიანი ვარ, როგორ ძალიანაც არ უნდა მიყვარდეს ადამიანი, სითბოს ვერ გამოვხატავ და მე ადამიანის სითბო მენატრებოდა… უბრალო შეხება… უბრლო ჩახუტება… ეს ძალიან რთულია, მაგრამ მე ადამიანში გამიმართლა – “ჩემს ადამიანში”. ასე ადგა და ჩამოვიდა. დღეს იმ სამ თვეს არ ვიხსენებ, გონების ერთ უჯრედში მაქვს გამოკეტილი..
დილით 05:30 რომ ავდგები, 12 საათს ვიმუშავებ, სახლში დავბრუნდები, მოვწესრიგდები და ჩემს ადამიანს ვნახავ… ჩავეხუტები ვიცი, ყველაფერს შევძლებ… ჩვენ შევძლებთ. ერთმანეთის სიძლიერედ ვიქეცით და ეს ძალიან დიდი მოტივაციაა შეძლო შეუძლებელი”, – განაცხადა ქეთი ბოქოლიშვილმა.
ავტორი
ნინი ხიჯაკაძე
