“ტრავმის ნოსტალგია თუ არ გაანალიზდა და გაცნობიერდა, საპირისპიროს დასწავლა, კარგად ყოფნის უნარის პარალელური განვითარება და კარგად ყოფნის ჯანსაღი კულტურის ჩამოყალიბება ერს გაგვიჭირდება“, – ამის შესახებ წერს სოციალურ ქსელში ფსიქოლოგი, არტთერაპევტი, ფსიქოთერაპიის ცენტრ “კამარა”-ს დამფუძნებელი ნათია ფანჯიკიძე და საზოგადოების მხრიდან 90-იანი წლების რეალობასთან დაკავშირებით გამოხატულ დამოკიდებულებაზე აკეთებს მინიშნებებს:
“ძალიან ხშირად გაიგონებთ, 90-იანებში ხალხს ერთმანეთი მეტად უყვარდაო, ვინმე რომ ამბობს. ახლაც ეგეთი მსჯელობა იყო ერთ ფბ-აივანზე. ხოდა აუცილებლად საკვლევია საქართველოში გაჭირვების რომანტიზაცია და ტრავმის კოლექტიური ნოსტალგია.
სიყვარულიო, ამბობს ხალხი დროზე, როცა ერთმანეთის “ნაკოლით” აუთოებდა ხალხი ერთმანეთს და ტყავის კურტკის გამო ყელს ჭრიდა.
“სიყვარულის” ტყუილი შეთხზა კოლექტიურმა ფსიქიკამ და საინტერესო ფენომენია შესასწავლად, რატომ შეთხზა. დარწმუნებული ვარ, რომელ ახლობელსაც მაშინ უყვარდა ვინმე, ის უყვარს დღესაც და სხვას ვის უყვარდა ეს ხალხი, ნეტავ გამაგებინა?
სავარაუდოდ ეს იყო საზოგადოების, რომელმაც კოლაფსი გადაიტანა, მცდელობა ჯოჯოხეთს რაღაც მორალური აზრი მისცეს და მასში სიყვარულის მითი ჩააკვეხოს.
სინამდვილეში 90-იანებში ცხოვრება იყო უფრო დაუცველი და ინტენსიური, მეზობელს უცებ, სასიცოცხლოდ სჭირდებოდა სანთელი, წყალი, პური, შეშა, წამალი, ფიზიკური დახმარება და ამიტომ. ადამიანები უფრო ხშირად იყვნენ ერთმანეთის თვალწინ და ერთმანეთზე დამოკიდებული. ეს დამოკიდებულება ზოგს ახსოვს როგორც “სიყვარული“.
სინამდვილეში ეს სიყვარული კი არა, იძულებითი სიახლოვე, გადარჩენის კავშირი, საერთო უბედურებისგან გაჩენილი დროებითი სოლიდარობა იყო.
ხოდა ტრავმის ნოსტალგია თუ არ გაანალიზდა და გაცნობიერდა, საპირისპიროს დასწავლა, კარგად ყოფნის უნარის პარალელური განვითარება და კარგად ყოფნის ჯანსაღი კულტურის ჩამოყალიბება ერს გაგვიჭირდება“, – წერს ნათია ფანჯიკიძე.
