სამოქალაქო აქტივისტი იაკობ ჯანგავაძე კონკრეტულ ფაქტებზე აკეთებს მინიშნებას და ემოციურ შეფასებებს აკეთებს შვილმოკლული დედის, ეკა კუპატაძის მიერ სამართლიანობისათვის პრინციპულ, შეუპოვარ ბრძოლასთან დაკავშირებით:
“ამ ერთმა ქალმა იმდენი ადამიანისთვის აღადგინა სამართლიანობა, იმდენი ახალგაზრდა გადაარჩინა ძალადობისგან და იმხელა საქმე გაუკეთა სრულიად დაუცველ ბავშვებს, ვერასდროს მისი ვალიდან ვერ ამოვალთ.
ვინც წერდით, ამდენი ხმაური რა საჭიროა, ხომ დააკავეს მკვლელებიო, ყოფილა საჭირო ხმაური და ყვირილი?
შვილის საფლავთან იჯდა დედა და იქედან ითხოვდა სამართალს.
აღმოჩნდა რომ ათობით ნაწამები ახალგაზრდისთვის ითხოვდა სამართალს.
თქვენი შვილებისთვისაც ითხოვდა სამართალს!
განა რამდენი ეკა კუპატაძე ჰყავს ამ ქვეყანას მაგრამ სადამდეც გვეყოლება იქამდე გავიტანთ თავს.
მადლობა ასეთი ბრძოლისთვის!
მადლობა ასეთი დედობისთვის!“, – წერს იაკობ ჯანგავაძე სოციალურ ქსელში და ამასთან, ბრალდებული არასრულწლოვნების მშობლებს, კონკრეტულ ფაქტს შეახსენებს.
“გიგა ავალიანის მკვლელობის ბრალდებით დაკავებულების მშობლების პირველი კომენტარები ვნახე და, „ერთი წლის წინანდელი ვიდეოა“, “საყოფაცხოვრებო ჩხუბი იყო“, “აბსურდია“, „შურისძიებაა პროკურატურის მხრიდან“.
არცერთი სიტყვა ამდენ მსხვერპლზე, არცერთი სიტყვა თავიანთ პასუხისმგებლობაზე, არცერთი სიტყვა იმაზე თუ რამდენი ბავშვის ცხოვრება გააუბედურეს მათმა შვილებმა,
არცერთი ბოდიში ან არანაირი თანაგრძნობა.
ამაზე ეს კადრი გამახსენდა, მკვლელის მთელი საგვარეულო იდგა მუხლებზე ყაზბეგში, რადგან გვარის შერცხვენა ყველას ერთნაირად ეხება.
ეს ხალხი დანაშაულის მონანიებას კი არ სცდილობდა, მათი სინდისის ნაწილი იყო ეს ქცევა.
აქეთ ჭირისუფალი კარში დგას. ჩუმადაა. უყურებს ამ ხალხს. და შემდეგ ნელა, უხმოდ, ხელით ანიშნებდა, “წამოდექით”.
ეს მოხდა იქ, მთაში, სადაც კანონზე ადრე სიტყვა არსებობდა.
ესაა ჩვენი იდენტობა, სადაც პატიებას კი არ ითხოვ, ადამიანად დარჩენას სცდილობ.
ამ ქვეყანას თუ გადარჩენა უწერია, სწორედ ამის გამო. სწორედ იმ კულტურის გამო, რომელსაც ჯერ კიდევ შეუძლია ადამიანი მუხლებზე დააყენოს, და მერე წამოაყენოს.
ვიღაცამ დამიწერა ამასწინათ, “საუბარი მარტივია, შენი შვილი რომ იყოს მათ ადგილას საბრალდებო სკამზე შენ რითი დაიწყებდი”-ო…
ჰოდა, ბოდიშით დავიწყებდი. ბოდიშით!” – წერს იაკობ ჯანგავაძე.
