საქართველოს მოქალაქე, ემიგრაციაში წასული თამარ მამაციანი სააგენტო ,,პარალელთან” ემოციურ კომენტარს აკეთებს ემიგრაციაში ცხოვრებასთან დაკავშირებით:
,,პირველად ემიგრაციაში წასვლის მიზეზი იყო დევნილობა. მე ვარ სამაჩაბლოდან. ძალიან ძნელია, როდესაც გაქვს, უკან მოიხედები და აღარაფერი გაქვს.
ერთი დღეც არ გასულა ისე, რომ არ მეფიქროს საქართველოში დაბრუნებაზე. საქართველო რომ ცოტა ეკონომიკურად გაძლიერდეს, დაბრუნებას გადავწყვეტ. მე საქართველოში ვმუშაობდი კიდევაც, მაგრამ 300 ლარად ვერასდროს ვერ იცხოვრებ. 300 ლარი ერთი სასურსათო კალათიც არ არის 1 კვირის.
ჩემი ქვეყნისგან ველოდები ჩვენი ემიგრანტების მხარდაჭერას, რომ ჩამოიყვანოს ყველა საქართველოში. როცა ქალაქში გავდივარ, ყოველი მეორე უკვე ქართველია. აქ ჩვენი პატარა საქართველოა?! ეს ჩვენი საქართველო არ არის…
ემიგრანტის ერთი დღე იწყება ისე, რომ შენი ცხოვრებით არ ცხოვრობ, არამედ ცხოვრობ ვიღაცის ცხოვრებით. ვიღაცის კაპრიზებს ემსახურები, მის ნათქვამზე უნდა იარო, ყოველდღე ერთი და იგივე. ძალიან ძნელია ეს გადმოსცე სიტყვებით, ყველაფერი ერთად ჩაატიო, ვერც სიტყვებით გადმოცემ და ვერც აღწერ.
ჩვენ ვართ მიუსჯელი პატიმრები, რომელსაც ერთი აქვს კვირა და გამოდიხარ… სიტყვებით ვერ აღვწერ, იმდენად ძნელია ეს ყველაფერი…”, – განაცხადა თამარ მამაციანმა.
ავტორი
ნინი ხიჯაკაძე
