ოპოზიციონერი პოლიტიკოსი მურმან დუმბაძე, 32 წლის წინანდელ ისტორიას/ფაქტებს იხსენებს, მედიამენეჯერ მზია ამაღლობელთან მიმართებაში შედარება-პარალელისთვის:
“მზია ამაღლობელმა ხელი გაარტყა დგებუაძეს…
საზოგადოების დიდი ნაწილისათვის უცნობ ამბავს მოვყვები.
1993 წლის 9 აპრილია. ეროვნული მოძრაობის თვალსაჩინო წევრი ავთანდილ ბერიძე (თითქმის 20 წლის შემდეგ, პრაქტიკულად უალტერნატივოდ, სრულიად დამსახურებულად, იგი აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე გახდა) ამ დღის აღსანიშნავად დილაადრიანად სამსახურეობრივ კაბინეტში მიეჩქარება (პროფკავშირული გაერთიანების თავმჯდომარე გახლდათ ხელვაჩაურის რაიონში) პლაკატებით ხელში.
შენობაში, შესასვლელ კარებთან, ავთო აპირებს ფეხის შედგმას.. მოულოდნელად “ვოლგის” ტიპის მანქანა ჩერდება, იქედან 3 გავეშებული მამრი ჩამოხტება და ავთოს იტაცებს.
შეაგდეს უკანა სავარძელში ჰორიზონტალურად, ეგ 3 ტიპიც უკან მოთავსდა და ფეხები ზევიდან დააწყეს.
მანქანაში შეტენვამდე, ავთომ იმავე სამსახურში მიმავალი კოლეგა შენიშნა და იყვირა- ….ძე მიშველეო (გვარს შეგნებულად არ ვასახელებ. დიდი ხნის შემდეგ, როცა ჩვენ გახელისუფლებულები ვართ, მე და ავთოს გვხვდება ეგ კაცი ქუჩაში, და უკრაინულ ბორშჩზე გვპატიჟებს. ჩვენ რა თქმა უნდა ვეუბნებით უარს. სასხვათაშირისოდ, ეგ კაცი მატერიალურად ყოველთვის წარმატებული იყო. ასლანის, მიშას, ახლა ივანიშვილის დროსაც. უფრო მეტიც, ყველა ხელისუფლებაში ადგილობრივი დეპუტატი და თანანდებობის პირი. რაა ეს ცხოვრება, როგორი უთავმოყვარეობაა ხელისუფლობა, და რა დიდი ძალა აქვს უკრაინულ ბორშჩს), მას ვითომ არ გაუგონია, მიატოვა კოლეგა, გააგრძელა გზა და შევიდა შენობაში.
9 აპრილის შესაძლო ღონისძიების ჩაშლის განზრახვით გატაცებული ავთო მიიყვანეს ჭოროხის ქვიშიან ნაპირას, ტანზე გახადეს, და არც მეტი, არც ნაკლები, ვერტიკალურად ქვიშაში ჩამარხეს, ისე რომ ჩანდა მხოლოდ ყელის ზემოთ (დიდი შვებაა თავისუფლად სუნთქვა). წინასწარ ჯვარი შეხსნეს, წინ დაუგდეს, “ქრისტიანობას აწვები, ილოცე ახლა, გიშველისო”, და თან ასლანის ლანძღვა არ დაგავიწყდესო. (ახალგაზრდებისთვის, ისტორიამ უნდა იცოდეს-80-იანების ბოლოდან მოყოლებული ასე თითქმის ერთი თაობა, ძნელად მიდიოდა ქრისტეზე შედგომის პერიოდი, სულ მინიმუმ ეჭვის თვალით უყურებდა მონათლულებს მასა).
საბედნიეროდ, გამტაცებლებიდან ერთ-ერთმა, ან სხვამ ტელეფონზე დაურეკა მის მეგობარს გურამ დუმბაძეს (ალბათ სხვებსაც) და უთხრეს მომხდარიც და ადგილიც, სადაც ავთო იყო ჩამარხული.
ცხადია, ბიჭებმა იყოჩაღეს და ავთო მალევე გამოიყვანეს სამშვიდობოზე.
და ახლა მთავარი ამბავი (გრძელი გამომდის ტექსტი):
რუსუდან ბურჭულაძეს, ავთოს მეუღლეს, ბუნებრივია ჰქონდა საპასუხო რეაქცია. ცოტა ხნის შემდეგ, იგი ჩაუსაფრდა ასლანის კაბინეტს და მოახერხა მასთან მიახლოება. როგორც ჩანს დაცვამაც (ან თავად ასლანმა) მიცა ამის შესაძლებლობა. რუსუდანი მივარდა ასლანთან (დაცვას ეგონა გასასაუბრებლად მივიდა), ეცა ყელში, ჩამოაგლიჯა პერანგი, და თხლიშა ლოყაზე.
მე რუსუდანი ვარ ბურჭულაძე, ავთო ბერიძის მეუღლეო.
(ალბათ, ასლანის მმართველობაში ეს იყო პირველი და ბოლო შემთხვევა, რომ ფიზიკურად მას ვინმე შეეხო. შემთხვევა ნოდარ იმნაძესთან სხვა რეგისტრია).
ასლანს “ინსტიტუციური პრინციპები” ფეხებზე ეკიდა. უფრო კონსერვატორობდა. არც იმ წუთას, არც იმ დღეს, არც მეორე დღეს, და არც არასდროს, ასლანს პირადად რუსუდანის მიმართ რაიმე სადამსჯელო ოპერაციაზე არ უფიქრია.
როგორც ჩანს, მის დროინდელ “დემოკრატიულ და პლურალისტურ” საზოგადოებაში, ასლანმა ტრადიციულად ჩათვალა, რომ ქალისადმი, როგორც იდეალისა, პატივისცემა არ უნდა დამცრობილიყო!
თავისუფლება მზია ამაღლობელს!
თავისუფლება პოლიტიკურ პატიმრებს!
თავისუფლება მიშა სააკაშვილს!” – წერს ფეისბუქის პირად გვერდზე მურმან დუმბაძე.
