თავდაცცის ძალების გენერალური შტაბის ყოფილი წევრი, რატი თვალავაძე სოციალურ ქსელში სტატუსს აქვეყნებს, სადაც წერს ეროვნული ნაკრების თამაშებთან დაკავშირებულ დამოკიდებულებაზე:
,,ფეხს ვითრევდი, დამეწერა თუ არა ამ საკითხზე, მაგრამ რადგან თამაშის დღე მოახლოვდა და ფედერაციამ ბილეთები გამოდო, საჭირო მგონია, რომ რამდენიმე რამ ვთქვა.
ნაკრები მიყვარს სიგიჟემდე, დიდი ალბათობით, პირადი ცხოვრების დეტალებზე არ მექნება იმდენი ნანერვიულები და ღამეები ნათენები, რამდენიც სანაკრებო თამაშებისას. ყველა იმედგაცრუება და წარმატება ორი საათის წინანდელივით მახსოვს, მაგრამ ბილეთები რომ დაიდო, ოდნავადაც კი არ ავნერვიულებულვარ, რომ შეიძლება ვერ მოვასწრო ყიდვა-მეთქი. უბრალოდ ნული ემოციით შევხვდი, იმიტომ, რომ აღარ მაინტერესებს.
აღარ მაინტერესებს, რადგან ამ ყველაზე დიდი ძნელბედობის ჟამს, ფეხბურთელების აბსოლუტური უმრავლესობა უბრალოდ გაჩუმდა და არ ჩათვალა საჭიროდ მხარი დაეჭირა იმ ხალხისთვის, ვინც ბოლო კაპიკებს ხარჯავდა ბილეთების საყიდლად თუ საზღვარგარეთ მათ გასაყოლად. ვერავინ იტყვის, რომ ვინმემ რამე არ იცოდა – ყველაფერი სოცქსელებშია და სოცქსელები ფეხბურთელთაგან ყველას აქვს – ყველა ხედავს როგორ გვირტყამენ, რეკორდული თანხებით გვაჯარიმებენ, გვიჭერენ აბსურდული ბრალდებებით, გვატერორებენ, მაგრამ ეს მათთვის საკმარისი რატომღაც არ გამოდგა, რომ ჩაგრულის მხარე აერჩიათ.
ხოდა, სანაკრებო თამაშს 15 წლის განმავლობაში პირველად გავაცდენ.
პ.ს. და მაინც – იმედს დავიტოვებ, თავიანთ სათქმელს იტყვიან. უბრალოდ, გვიანი არ გამოდგეს”, – წერს რატი თვალავაძე.
ავტორი
ნინი ხიჯაკაძე
