ნარკომანიასთან ბრძოლის დიდ ისტორიას ითვლის საქართველო, ჯერ კიდევ საბჭოთა კავშირის ეპოქიდან, თუმცა არაერთხელ დასმულა საკითხი სისხლისსამართლებრივი პოლიტიკის გარკვეული ლიბერალიზაციის თვალსაზრისითაც. რა ვითარებაა დღეს ქვეყანაში ნარკოპოლიტიკის თვალსაზრისით – ამ თემაზე, ა.წ. 19 თებერვალს, რადიო „კომერსანტის“ ეთერში, „კომერსანტის“ და „ინოვაციების და განვითარების ფონდის“ ერთობლივ გადაცემაში „ორშაბათის თოქ–შოუ“-ს წამყვანებთან – პაატა მანჯგალაძესთან, ედნარ მგელაძესთან და გიორგი მაჭარაშვილთან ისაუბრა “თეთრი ხმაურის” მოძრაობის ერთ-ერთმა დამფუძნებელმა და სამოქალაქო აქტივისტმა ბექა წიქარიშვილმა.
გადაცემის სტუმარი საუბრის დასაწყისშივე შეეხო იმ საკითხს, თუ როგორი დამოკიდებულებაა დღეს ნარკოპოლიტიკისადმი საქართველოსა და მსოფლიოში:
„შეგვიძლია ვთქვათ რომ ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე უფრო უკიდურესად მძიმე ვითარებაშია დღეს ქვეყანა, მთელი მსოფლიოს მასშტაბით და არა მხოლოდ, პოსტ საბჭოთა სივრცეშიც კი, საქართველო დღეს-დღეობით ატარებს ერთ-ერთ ყველაზე უმკაცრეს ნარკოპოლიტიკას, მაღალი სასჯელებით და სისხლის სამართლის პოლიტიკით და რამაც კიდევ უფრო მეტად გაგვიუარესა ვითარება, ამ ბოლო პერიოდის განმავლობაში. დღეს უკვე თითქმის ყველა წამყვანი ორგანიზაცია, მათ შორის გაეროც კი, რომელიც საკმაოდ კონსერვატიული იყო თავის დროზე ნაროპოლიტიკასთან მიმართებით, აცხადებს რომ სადამსჯელო პოლიტიკა მომხმარებელთა მიმართ არ არის ეფექტური, რადგან ის კიდევ უფრო ზრდის ზიანს ადამიანებისადმი, როგორც სოციალურ ზიანს, ისე ჯანმრთელობის მიმართულებით. ტენდენცია მსოფლიოში არის სისხლის სამართლის პოლიტიკისგან გათავისუფლება ნარკოტიკული ნივთიერების მოხმარების კუთხით“.
“თეთრი ხმაურის” დამფუძნებელი განმარტავს თავიანთი საქმიანობის ძირითად მიზანს და აღნიშნავს, რომ როდესაც არსებული ნარკოპოლიტიკის შესახებ წინააღმდეგობრივი მოძრაობა დავიწყეთ, ჩვენი ძირითადი მოტივაცია იყო ის სადამსჯელო და რეპრესიული მოქმედებები რომელიც ქვეყანას ჰქონდა. ამიტომ მიზნად დავისახეთ ეს ჩაგვრის ბერკეტი, ჩვენ ასე ვხედავთ ნარკოპოლიტიკას დღემდე, ეს არის ბერკეტი საპოლიციო სისტემების ხელში და ძალადობრივი მექანიზმების ხელში, რომელთაც მიმართავენ ადამიანთა ჯგუფებზე, რომელთაც ერთის მხრივ აკისრებენ კოლოსალური სახის ჯარიმებს, გარდა ამისა უშვებენ ციხეში. პოლიტიკისთვის არის „თეთრი ხმაურის“ ძირითადი ამოცანა და იმ ჩაგვრის მიდგომებიდან გადასვლა უფრო ადამიანის ჯანმრთელობაზე და სოცალურ ინტეგრაციაზე მიმართულ მიდგომებისკენ.
შეკითხვაზე, თუ რა ზიანი მოაქვს ნარკოტიკს ადამიანისათვის, ბექა წიქარიშვილი განმარტავს:
“ნებისმიერი ნარკოტიკული საშუალება, ბუნებრივია, არის ზიანის მომტანი, განსაკუთრებით მისი არასწორად მოხმარება და მისი ზღვარგადასული მოხმარება. დღეს იდენფიცირებულია 204 სახეობის ნივთიერება, გარდა ამისა ყოველწლიურად და ყოველდღიურად ემატება ე.წ ახალი ფსიქოაქტიური ნივთიერებები, რომელიც უკონტროლოდ იზრდება, ყველა მათგანს განსხვავებული ზიანის მოტანა შეუძლია ორგანიზმისთვის. ცალსახად ვაღიარებთ, რომ მათ ისეთივე ზიანის მოტანა შეუძლიათ, როგორც ალკოჰოლს, ნიკოტინს და ა.შ. ზოგიერთის ზიანი უფრო დიდია, ვიდრე სხვის, მაგრამ ყოველშემთხვევაში ვერც ერთი ნარკოტიკულ საშუალებაზე ვერ ვიტყვით რომ ის არის დედის რძესავით მარგებელი“.
ასევე აღინიშნა, რომ მთელ მსოფლიოში ჯანდაცვის ორგანიზაციების მიერ არის აღიარებული რომ ეს არის დაავადება და შესაბამისად, სახელმწიფოს მიდგომაც დამოკიდებულებასთან მიმართებით უნდა იყოს სწორედ ჯანდაცვის მიდგომით და არა კრიმინალური პოლიტიკის მიდგომით განპირობებული.
ნარკოპოლიტიკასთან მიმართებაში, როგორც ბექა წიქარიშვილი აღნიშნავს, “თეთრი ხმაური” ლეგალიზებაზე, ამ ეტაპზე, არ საუბრობს, “ჩვენ დეკრიმინალიზაციის პოლიტიკის მომხრეები ვართ. აქ სახელმწიფოს პოზიტიური როლი იქნება სწორედ ის, რომ გამართავს სერვისებს, ჯანდაცვის სერვისებს, რაც დღეს არის აუცილებელი. წარმოიდგინეთ, ქვეყანაში არ გვაქვს არც ერთი გრძელვადიანი ფსიქო-სოციალური სარეაბილიტაციო ცენტრი“.
“კანონპროექტი, რომელიც პარლამენტშია შეტანილი და ერთ-ერთი თანაავტორი “თეთრი ხმაურის” მოძრაობაა, ითვალისწინებს სერვისების განვითარებას – სარეაბილიტაციო და ჩანაცვლების პროგრამის ფართო მაშტაბებს. რა თქმა უნდა, ქმედება კვლავ დასჯადი იქნება, იქნება შეზღუდვები, იქნება უფლებების ჩამოთმევა, რაც მოსამართლის კომპეტენცია იქნება. ქმედება იქნება ადმინისტრაციული სამართალდარღვევა, ანუ საჯარიმო სანქციები” – ინიცირებულ კანონპროექტთან დაკავშირებით განმარტა ბექა წიქარიშვილმა.
